Columns
Dualiteit
donderdag, 11 maart 2010 22:28
Dualiteit
De kwaliteiten die we bezitten kunnen gegroepeerd worden in drie basiskwaliteiten: kracht (verlangen om te scheppen), liefde (verlangen om je te verbinden) en kalmte (sereniteit, verlangen naar waarheid).
Maar er zit een belemmering in ons mensen. Met onze vrije wil kiezen we er soms voor om ons af te scheiden van het grotere geheel. Onze menselijke staat is geen verenigde staat, maar een dualistische staat. In deze dualiteit zie je jezelf als een 'afgezonderd ik' of als 'kleine god'.
Je hebt dan ego-delen die 'succesvol' willen zijn en in hun afzondering op hun gemak willen zijn.In deze toestand gebruik je je kwaliteiten op een vervormde manier ten dienste van een afgescheiden ik, terwijl je denkt dat dit je gelukkig maakt. Deze vervorming uit zich als eigen-gereidheid (ik wil wat ik wil wanneer ik dat wil: een vervorming van kracht), angst (angst om liefde te vertrouwen: van en voor anderen en trots (je identificeert je met je ik als 'kleine god' en vindt jezelf superieur en onafhankelijk).
We maken de keus om afgescheiden te zijn (ik en jij, wij en zij) van je ware aard, een toestand van 'goed' en 'slecht', 'succes' en 'mislukking', 'plezier' en 'pijn'. De dualiteit ontstaat in jezelf.
Onder invloed van je ouders en andere mensen die boven je staan, concludeer je dat deze 'kleine god'-benadering niet de manier is om veilig in deze wereld te bestaan: je wordt niet geaccepteerd, niet aardig gevonden en je krijgt wellicht niet wat je wil. Je zou zelfs door mensen die boven je staan gestraft kunnen worden, omdat je te onafhankelijk en ongehoorzaam bent. En je weet niet zeker wat je moet doen, aangezien je bekijkt wat het betekent afgescheiden te zijn van je essentie. Je voelt je in de 'kleine god' toestand schuldig en onwaardig. Je bent bang om bestraft te worden, dus ontwikkel je een persoonlijkheid die je als geïdealiseerde versie van jezelf aan de wereld laat zien. Deze bedachte persoonlijkheid wordt niet gevoed door je essentie, maar wordt gevoed vanuit je afgescheiden ik.
In deze neppersoonlijkheid draag je maskers die onze essentiële kwaliteiten imiteren: je draagt een krachtmasker, een liefdesmasker en een kalmtemasker. Deze maskers zijn nog steeds een dualistische menselijke positie, de schijnbaar positieve kant van de dualistische munt.
Deze dualistische toestand, die vaak onbewust is, zorgt voor een rotgevoel. Natuurlijk ervaar je pseudogeluk en pseudovoldoening. Als je 'succesvol' bent in de wereld duurt het wellicht jaren om te beseffen hoe slecht je je voelt of misschien sterf je terwijl je denkt dat je ten volste hebt geleefd. Maar als je geluk hebt word je je langzaam bewust van deze toestand. Je begint de onrust te voelen onder de show van succes en kalmte. In het begin lijkt het misschien beangstigend, vernederend en beschamend als je begint te zien hoe je zelf (en niet anderen) veel van je eigen problemen hebt veroorzaakt.
Organisatiewaarden?
maandag, 15 februari 2010 13:34
Organisatiewaarden??
Wat zijn waarden? Het zijn onze hoogstpersoonlijke, individuele overtuigingen over wat het belangrijkste voor ons is. Waarden vormen het persoonlijke set van overtuigingen en denk-beelden over goed en kwaad. Waarden gaan over de beantwoording van de vraag: “Wat is belangrijk om na te streven in het leven?” Het gaat over zaken waar we naar toe werken. Dit gevoel van congruentie, van persoonlijke heelheid en eenheid, komt voort uit de wil om in het gedrag onze waarden na te leven. Dit bepaalt ook wat vermeden dient te worden, welke levensstijl belangrijk is en hoe te reageren op allerlei zaken.
Waarden op het werk. De vorming van waarden gebeurt ook op ons werk, waar misschien hetzelfde systeem van straffen en belonen functioneert als bij de opvoeding. Om aan eisen van het management te voldoen of om promotie te maken kunnen waarden overgenomen worden. In werk zoeken mensen ook vervulling van belangrijke waarden. Dit maakt dat zij een baan accepteren en als die waarde niet wordt vervuld een andere baan gaan zoeken. Voor sommigen is die ultieme waarde geld. Voor velen is dat een andere waarde: creativiteit, uitdaging of een gevoel van geborgenheid. Als aan die waarden niet wordt voldaan kunnen medewerkers weggaan of het wordt merkbaar doordat ze geen topprestaties leveren en niet van hun werk genieten. Managersmoeten daarom waarden van medewerkers kennen en weten hoe daaraan tegemoet te komen.
Over het verband tussen individuele- en organisatiewaarden. Overeenstemming tussen waarden van medewerkers en die van de organisatie is een zeer belangrijk element bij het behouden van medewerkers. Ondanks allerlei mission statements hebben weinig bedrijven methoden ontwikkeld om medewerkers te helpen het verband te leggen tussenhun eigen waarden en die van de organisatie. En veel medewerkers hebben hun waarden nooit nauw-keurig bekeken.
Kritiek hierop is er ook: Als medewerkers voortdurend innige persoonlijke betrokkenheid moeten leveren op basis van organisatiewaarden, dan is iedere scheet van de onderneming een reden tot fundamentele vragen over de zin van het leven. Dus soms is een zekere onverschilligheid van medewerkers tegenover de onderneming zelfs een succesvoorwaarde. Want dan kunnen doelen aangepast worden en veranderingen worden doorgevoerd zonder dat het personeel meteen geestelijk ontslag neemt. Misschien is een bepaalde mate van onverschilligheid bij medewerkers de sleutel tot datgene waar veel ondernemingen nu juist zoveel behoefte aan hebben: flexibiliteit en veranderingsvermogen.
Wat doet denken met je?
vrijdag, 12 februari 2010 16:23
Wat doet “denken” met je?
Vrijwel iedereen leeft in de greep van zijn rusteloze verstand. Deze toestand, waarin het verstand ons leven regeert, wordt de "normale krankzinnigheid" genoemd. Typerend hieraan is dat je nooit je aandacht helemaal vrij hebt om in het moment NU te zijn. Het denken is vaak gericht is op een denkbeeldige toekomst met meer rust, vervulling of geluk. Hier is het ego aan de macht wat allerlei stemmetjes in je hoofd dingen laat zeggen of bevelen geeft om je uit die onrustige toestand te halen. Het ego beschermt je kwetsbaarheid en hecht zich aan het denken in de vorm van starre opvattingen en overtuigingen om zo bepaalde emoties te beschermen. Dit leidt tot controledrang en mentaal verzet tegen de ervaring van het huidige moment. Deze weerstand maakt de zaken alleen maar erger en manifesteert zich vaak als dwangmatig gepieker. Het ontgaat ons dat er ook een ander perspectief mogelijk is. De natuurlijke staat, waarin je aandacht vrij is en niet in beslag wordt genomen door de overmatige activiteit van het verstand. Het is een stille aanwezigheid die niet wordt aangetast door mentaal-emotionele onrust. Dit bewustzijn kan worden herkend als onze meest fundamentele natuur, het einde van zinloos gepieker, waarbij er een eind komt aan psychisch lijden. Het bewustzijn waarin gedachten komen en gaan. MAAR: het verstand is geslepen en kent allerlei trucs om je telkens weer te verleiden en gevangen te houden in het denken d.m.v. identificatie met iets buiten jezelf. Uiteindelijk draait het veel meer om Inzicht, het werkelijk doorgronden van de mechanismen en patronen waarmee we ons denkapparaat voortdurend blijven aanzwengelen. Als dit wordt doorzien dan verliezen ze hun greep op ons; in feite verliest het ego haar greep op ons. Dan is onze aandacht weer vrij en beschikbaar voor het huidige moment. Dit leidt onmiddellijk tot een radicale verschuiving van perspectief: van onrust naar rust, van verwarring naar helderheid, van illusie naar werkelijkheid.
Hallo Ego!
donderdag, 19 november 2009 11:38
Hallo Ego!
Het ego is een deel van onze persoonlijkheid, datgene waar we ik tegen zeggen, datgene wat we ik noemen. Het is de vorm die wij aannemen en waarmee we ons tonen naar de buitenwereld, maar ook naar onszelf. Het ego is de bestuurder van een voertuig waarmee we ons verplaatsen en waarmee we ons bewegen. Misschien is het voertuig groot, opvallend van kleur en heeft hij veel laadruimte of juist heel klein of zit hij vol deuken?
Maar is dat wat wij ik noemen wel de hele waarheid? Is dat alles? Zijn wij niet meer dan een optelsom van eigenschappen, kwaliteiten, angsten, vedriet en Boosheid? Wie is die persoonachter het stuur? Wat ‘bezielt’ die persoon?
Willen wij dichter bij die kern komen, dan moeten we de patronen van het ego helder krijgen. Het ego voedt de behoefte aan erkenning en is dat deel in ons wat gehoord en gezien wil worden. Het is de behoefte aan aandacht wat het ego drijft. Dan voel je jezelf je bestaan bevestigd en heb je bestaansrecht. Want zonder die erkenning en broodnodige waardering, kun je jezelf miskend, eenzaam, minderwaardig en ongelukkig voelen. Je ego wordt niet gestreeld!
Want dit mechanisme is er de oorzaak van is dat de mens zichzelf vernietigd. Het bevestiging zoeken van de mens is niet anders dan een auto-immuun ziekte!
De vernietiging keert zich tegen zichzelf. Dit mechanisme kan heel subtiel zijn of heel open en bloot onder je neus plaatsvinden. Je hoeft maar een krant open te slaan, naar de televisie te kijken of om je heen te kijken en de uitwerking van het ‘negatieve’ ego wordt zichtbaar. Overheersing, geweld, willen winnen, beter, slimmer, mooier, rijker, creatiever, spitsvondiger willen zijn!
Dan bepaalt deze (vaak onbewuste) behoefte aan erkenning jouw gedrag en aandacht wordt een soort ‘drug’ om ‘iemand’ te kunnen zijn?
Veel mensen lopen rond met dit onzichtbare gat. Diep van binnen voelen ze zich miskend, onbegrepen, in de steek gelaten of alleen. Ze kunnen betonnen muren gebouwd hebben om dat kwetsbare stukje ik. Een afweermechanisme om jezelf te verdedigen en je kwetsbaarheid te beschermen. Dàt is de functie van het ego.
Deze zoektocht naar bevestiging, naar aandacht en erkenning is oneindig, want daarmee wordt dat gat, wat diep van binnen zit verdoofd. Alsof je tegen jezelf zegt: “zie je wel, ik ben wel belangrijk, mensen kunnen niet om me heen.”
Maar het zijn dan wel anderen die jou dat positieve gevoel moeten geven over jezelf, het zijn anderen die jij nodig hebt om je prettig te voelen. Het komt niet van binnen uit.
En er hoeft maar iets te gebeuren en je voelt je niet meer zo gelukkig en stevig.
Je hebt dan meer nodig, steeds meer erkenning om jezelf maar iemand te voelen.Het is net als een verslaving, een verslaving aan aandacht. Je zoekt verdoving voor de ‘pijn’ die je (vaak onbewust) meedraagt.
Tenslotte wordt dit innerlijke conflikt geprojecteerd op de buitenwereld. Je bent dan slachtoffer van je eigen ego, die je doet geloven dat er in de buitenwereld iets moet veranderen om jou gelukkig te maken: “zo binnen, zo buiten”.
Henk Smink
Delphis Levenskunst
Levenskunst?
donderdag, 27 augustus 2009 12:52
Levenskunst ontstaat vanzelf als je je eigen beperkingen en eigenaardigheden onder ogen ziet en oplost. Vervolgens hoef je niets te doen om een gelukkiger of beter mens te worden, want dat ben je al. Alle potenties liggen in jou verscholen en wachten erop ontsloten te worden. Er is ons alleen maar wijs gemaakt dat we niet goed zijn, zoals we zijn. En daarmee hebben velen onnodige trauma's opgelopen die hun vorm krijgen door allerlei onbewuste gevoelens van angst, verdriet en boosheid. Terwijl we niet weten waar dit vandaan komt. Onnodig energieverlies en onnodige negatieve zelfbeelden zijn het gevolg hiervan. Zò triest.......en te gek voor woorden. En vervolgens onderdrukken we dit alles door ons een ego aan te meten (gebeurt ook weer onbewust) die ervoor moet zorgen dat onze kwetsbaarheid wordt beschermd. Lees Eckhart Tolle in zijn boek "Een Nieuwe Aarde" er maar op na!
Meer artikelen...
Pagina 1 van 2
