Hallo Ego!
donderdag, 19 november 2009 11:38
Hallo Ego!
Het ego is een deel van onze persoonlijkheid, datgene waar we ik tegen zeggen, datgene wat we ik noemen. Het is de vorm die wij aannemen en waarmee we ons tonen naar de buitenwereld, maar ook naar onszelf. Het ego is de bestuurder van een voertuig waarmee we ons verplaatsen en waarmee we ons bewegen. Misschien is het voertuig groot, opvallend van kleur en heeft hij veel laadruimte of juist heel klein of zit hij vol deuken?
Maar is dat wat wij ik noemen wel de hele waarheid? Is dat alles? Zijn wij niet meer dan een optelsom van eigenschappen, kwaliteiten, angsten, vedriet en Boosheid? Wie is die persoonachter het stuur? Wat ‘bezielt’ die persoon?
Willen wij dichter bij die kern komen, dan moeten we de patronen van het ego helder krijgen. Het ego voedt de behoefte aan erkenning en is dat deel in ons wat gehoord en gezien wil worden. Het is de behoefte aan aandacht wat het ego drijft. Dan voel je jezelf je bestaan bevestigd en heb je bestaansrecht. Want zonder die erkenning en broodnodige waardering, kun je jezelf miskend, eenzaam, minderwaardig en ongelukkig voelen. Je ego wordt niet gestreeld!
Want dit mechanisme is er de oorzaak van is dat de mens zichzelf vernietigd. Het bevestiging zoeken van de mens is niet anders dan een auto-immuun ziekte!
De vernietiging keert zich tegen zichzelf. Dit mechanisme kan heel subtiel zijn of heel open en bloot onder je neus plaatsvinden. Je hoeft maar een krant open te slaan, naar de televisie te kijken of om je heen te kijken en de uitwerking van het ‘negatieve’ ego wordt zichtbaar. Overheersing, geweld, willen winnen, beter, slimmer, mooier, rijker, creatiever, spitsvondiger willen zijn!
Dan bepaalt deze (vaak onbewuste) behoefte aan erkenning jouw gedrag en aandacht wordt een soort ‘drug’ om ‘iemand’ te kunnen zijn?
Veel mensen lopen rond met dit onzichtbare gat. Diep van binnen voelen ze zich miskend, onbegrepen, in de steek gelaten of alleen. Ze kunnen betonnen muren gebouwd hebben om dat kwetsbare stukje ik. Een afweermechanisme om jezelf te verdedigen en je kwetsbaarheid te beschermen. Dàt is de functie van het ego.
Deze zoektocht naar bevestiging, naar aandacht en erkenning is oneindig, want daarmee wordt dat gat, wat diep van binnen zit verdoofd. Alsof je tegen jezelf zegt: “zie je wel, ik ben wel belangrijk, mensen kunnen niet om me heen.”
Maar het zijn dan wel anderen die jou dat positieve gevoel moeten geven over jezelf, het zijn anderen die jij nodig hebt om je prettig te voelen. Het komt niet van binnen uit.
En er hoeft maar iets te gebeuren en je voelt je niet meer zo gelukkig en stevig.
Je hebt dan meer nodig, steeds meer erkenning om jezelf maar iemand te voelen.Het is net als een verslaving, een verslaving aan aandacht. Je zoekt verdoving voor de ‘pijn’ die je (vaak onbewust) meedraagt.
Tenslotte wordt dit innerlijke conflikt geprojecteerd op de buitenwereld. Je bent dan slachtoffer van je eigen ego, die je doet geloven dat er in de buitenwereld iets moet veranderen om jou gelukkig te maken: “zo binnen, zo buiten”.
Henk Smink
Delphis Levenskunst